Crkva Sv.Nikola
Supska
Crkva Sveti Nikola
O crkvi Sv.Nikola
Pravoslavlje
Foto Galerija
Links
Crkvena opstina
O Svetom Nikoli !!!
Nacin posta
Pravoslavne Molitve
Praznici
Obicaji
Svete Tajne
Krsna Slava
Vrline i Gresi
Pravoslavna Crkva
Kako djavo obmanjuje coveka !!!
Pravoslavna Crkva

 

PRAVOSLAVNA CRKVA 
Sam naziv Pravoslavna Crkva, odredjuje da clanovi koji njoj pripadaju pravilno slave, i pravilno ispovedaju veru u Hrista. Pravoslavlje je pravilno razumevanje umom, pravilno verovanje u srcu i pravilno ispovedanje jezikom svega onoga sto nam je sam Bog otkrio o sebi, o svetu i o coveku. Pravoslavlje je zivljenje istinskim vrlinskim zivotom zasnovanom na temelju Bozijih zapovesti, jer vera bez dela je mrtva, kako nas uci Sv. Jakov Apostol, a Gospod nas podseca da ce na Strasnom Sudu svaki covek dobiti po svojim delima. Zbog toga prava vera mora da se pokaze u nasim dobrim delima a dela da budu manifestacija nase prave vere.
    Gospod nas Isus Hristos je osnovao svoju Crkvu kojom pakao nece moci ovladati i ona je zivo svedocanstvo Njegovog prisustva u istoriji covecanstva. Sveti Apostoli su razvejali sveto jevandjelsko seme tako da gde je ovo seme padalo organizovala se i rasla nova crkvena jedinica, nova parohija.
    Svojim bogatim liturgijskim zivotom i svojom vernoscu apostolskom predanju Pravoslavna Crkva je sacuvala punocu kontinuiteta drevne Crkve za razliku od ostalih hriscanskih religija. Ona ima svoj zivi istorijski put kojim je isla i kojim ide danas posle dvadeset vekova. Pravoslavna Crkva ima milione svetih mucenika, ispovednika koji svedoce njenu svetost kao i bezbroj divnih cuda koja Gospod licno cini ili ih cini preko svojih svetitelja i time potvrdjuje da je Crkva misticno telo Njegovo. Crkvu sacinjavaju ne samo svestena lica nego svi oni koji istinski veruju u Hrista i koji su Svetim Krstenjem postali clanovi tela Njegovog, svi zajedno oni koji su zivi kao i oni koji su se upokojili u veri i poboznosti.
    Kroz svoju mucnu i tesku istoriju Crkva Hristova je uvek pobedjivala sve neprijatelje i odolevala je svim istorijskim nevoljama i iskusenjima. Prva tri veka svoje istorije Crkva je bila proganjana od strane neznabozackih vladara, koji su svirepo ubijali i kaznjaveli sve one koji bi ispovedili veru u Vaskrslog Hrista Gospoda, kao svog Spasitelja. Iz ovog perioda Crkve imamo milione Svetih Mucenika i Ispovednika, stradalnika za svetu Veru Hriscansku svih uzrasta, svih rasa, svih drustvenih staleza.
    Sveti Car Konstantin Veliki po Bozijem promislu donese Ukaz 313 godine (poznat kao Milanski Edikt) kojim oficijalno zabrani proganjanje Hriscana u Rimskoj imperiji. Sa svojom majkom svetom Caricom Jelenom primi svetu veru Hristovu, i pomagase u organizovanju Crkve Bozije i mnogo revnovase za cistotu Hriscanske vere.
    Milanskim Ediktom Crkva Hristova dobija slobodu ispovedanja i rada i ulazi u period kristalisanja svetog ucenja i svetih dogmata. Period od 325 do 787 je period pojave raznih pogresnih ucenja koja su Gospoda Hrista pokusavala da predstave drugacije nego sto On jeste - Sin Boziji. Predvodjena Svetim Duhom, Sveta Crkava je prilikom pojave laznih ucenja sazivala Vaseljenske Sabore, gde bi se okupili Episkopi svih sestrinskih Crkava i pomolivsi se Gospodu projavljivali pravu veru, a lazna ucenja osudjivali i odbacivali. Tako imamo Sedam Vaseljenskih Sabora koji su kristalisali i potvrdili Svetu veru kakva je bila predata od Gospoda preko Svetih Apostola i njihovih naslednika. Tako da je do polovine jedanaestog veka postojala samo jedna Vaseljenska Crkva Hristova.
    Godine 1054 doslo je do Velikog raskola u Crkvi Hristovoj. Naime postepeni proces otudjenja izmedju istoka i zapada mogao se primetiti jos u ranim vekovima hriscanstva da bi u srednjem veku dosao do svoje kulminacije. Jezicke i kulturne razlike kao i politicki dogadjaji su dosta doprineli ovom procesu. Carigrad koji je bio prestonica istocnog Rimskog i Vizantijskog carstva bio je srediste istocnog hriscanstva dok je Rim pripadao zapadnom Rimskom carstvu i bilo je u rivalstvu sa istokom. Kako su se kulturne i politicke razlike gomilale, logicno je bilo da su i teoloske razlike dolazile do izrazaja, jer se gubio neposredni dodir sa bogatom bogoslovskom tradicijom hriscanskog istoka. Rimska crkva je pored pocasne trazila i jurizdicijsku vlast nad ostalim crkvama sto se nije slagalo sa istocnom Crkvom koja je smatrala da su sve sestrinske crkve ravne, jednake, a rimskog episkopa su prihvatali samo kao prvog medju jednkima. Za istok najveci autoritet u resavanju dogmatskih pitanja bio je samo Sabor svih sestrinskih crkava, a ne sud i odluke jedne crkve ili jednog episkopa. Tokom vremena rimska crkva je usvojila jos nekoliko pogresnih ucenja medju kojima i nepogresivost pape sto je napravilo jos veci razdor.
    Protestantske zajednice koje su se kasnije izrodile iz rimske crkve, protestvujuci protiv pape jos su se vise udaljile od ucenja Sv. Otaca i odluka Vaseljenskih Sabora. Tradicionalniji pravoslavni teolozi uopste ne priznaju crkveni i spasonosni karakter zapadnih crkava dok oni liberalniji prihvataju da Sv. Duh u nekom smislu deluje u okviru ovih zajednica, ali ipak oni ne poseduju punocu blagodati i duhovnih darova jer su postepeno izgubili svesteno predanje.
    Sveta Pravoslavna crkva je porodica "autokefalnih" nezavisnih Crkava na celu sa Vaseljenskim Patrijarhom iz Carigrada koji poseduje titularni i pocasni primat kao prvi medju jednakima, sa oko 300 miliona vernih, danas gotovo svuda po svetu svedoci apostolsko i otacko predanje.
    Organizacija Pravoslavne Crkve je centralizovana sa jednim Patrijarhom, Arhiepiskopom ili Mitropolitom na celu. Ove titule su pocasnog karaktera. Svi episkopi su sasvim jednaki po sili koja im je darovana od Duha Svetoga. Broj autokefalnih Crkava se menjao kroz istoriju. Danas postoje sledece Patrijarsije: Vaseljenska u Carigradu, Aleksandrijska u Egiptu, Antiohijska u Damasku, Jerusalimska u Izraelu, zatim Ruska, Srpska, Rumunska Bugarska i Gruzijska, te Crkve Kipra, Grcke, Poljske, Albanije i Amerike. Postoje i "autonomne" Crkve koje su u kanonskoj zavisnosti od maticnih Crkva. To su Crkve: Ceske i Slovacke, Sinaja, Krita, Finske, Japana, Kine i Ukrajine. Pored ovih postoji veoma brojna pravoslavna dijaspora rasejana po celom svetu koja administrativno pripada Crkvi iz koje potice. Jedinstvo svih autokefalnih, pomesnih i crkava u dijaspori se ogleda u zajednickoj veri, zajednickom liturgijskom opstenju i Hristu koji je glava Crkve.
    Danas Pravoslavna Crkva predstavlja neprocenjivu riznicu bogatog liturgijskog nasledja koje potice iz najranijih perioda hriscanstva. Monaski pokret koji vuce svoje poreklo jos iz 3 veka je odbranio pravoslavlje i ocuvalo celokupnu pravoslavnu duhovnost. Bozanstvena Liturgija daje osecaj svestene lepote i velicanstva i stvara ziv i snazan utisak prisustva neba na zemlji. Pravoslavna crkvena umetnost i pojanje imaju veoma znacajnu ulogu u zivotu pravoslanih hriscana jer omogucavaju cak i telesnim culima da osete duhovnu velicinu Bozijih tajni. Ikone u Pravoslavnoj Crkvi pored svojih umetnickih i estetskih kvaliteta imaju i svoju poucnu funkciju. One su prozori u nebo, kojima dozivljavamo realnost Carstva Bozijeg ovde na zemlji.
IKONE
Ikona je sveta slika koja ima prvenstveno bogosluzbenu funkciju. Ona jeste proizvod umetnosti, ali je pre svega njena uloga da poveze onostrano, sa nasim svetom. Neki nazivaju ikone i freske prozorima kroz koje stanovnici Carstva Nebeskog gledaju nas svet, prozorima koji nam pomazu da se sretnemo sa njima. Celivanje osvecenih ikona u crkvama ili u hriscanskim domovima ne znaci obozavanje materijalnih simbola, vec je upuceno prvoliku koji je na njima predstavljen, prema kome su usmerene nase molitve. Ikone na tajanstveni nacin cine zaista prisutnim one koje predstavljaju. Postovanje ikona u Pravoslavnoj crkvi ima osnov u ovaplocenju Sina Bozjeg - rodjenju u telu, zivotu medju ljudima u odredjenom istorijskom trenutku, smrti i Vaskrsenju Gospoda Isusa Hrista - sto je omogucilo i predstavljanje njegovog lika na svetim slikama, lika Presvete Bogorodice, a zatim i predstavljanje onih koji su svojim zivotom urasli u Hrista i postali sudeonici buduceg Carstva Nebeskog. Ikonom se pre svega predstavlja svet i covek u Crkvi onakvim kakvim ce se oni javiti u poslednjem dogadjaju ostvarenja Carstva Bozijeg na zemlji, ne zanemarujuci pri tom ni njihovu istorijsku realnost. Likovi na ikonama nose karakteristicne licne crte, ali su liseni slucajnosti i privremenosti kao u obicnom slikarstvu, osvetljeni su natprirodnom svetloscu koja ne ostavlja senke. Ikona cesto spaja razlicite trenutke istog dogadjaja, kao i likove iz razlicitih istorijskih perioda, vidi ih u njihovom nadistorijskom i posle-istorijskom stanju, u vecnosti. Da bi bila prihvacena u svojoj bogosluzbenoj ulozi, ikona se u crkvi osvecuje, ali i sam cin slikanja ikone vec je liturgijski cin. Zato se od ikonopisca ocekuje da bude uronjen u zivot Crkve, da se molitvom priprema za slikanje svete slike i da uopste zivi hriscanskim zivotom. On treba da bude sto cistiji posrednik koji omogucava da se sveti likovi sami objave zajednici i s njom se sjedinjuju. U istoriji Pravoslavne crkve, za ocuvanje ikonopostovanja vodjene je velika borba, narocito u VIII i IDz veku, i mnogo je hriscanskih mucenika u toj borbi stradalo. Konacnu pobedu nad ikonoborcima, protivnicima svetih slika, 842-e godine, Crkva slavi u Nedelju pravoslavlja, to jest Cistu nedelju - Prvu nedelju Vaskrsnjeg posta.
FRESKA
Zidna sveta slika u pravoslavnim crkvama, radjena starom tehnikom na vlaznom malteru. U poslednje vreme u pravoslavnim crkvama cesta je pojava zidnih slika radjenih na suvom malteru u takozvanoj seko tehnici – one su manje trajne od fresaka od kojih su mnoge sacuvane jos iz prvih vekova hriscanstva (iz podzemnih svetilista ranih hriscana i prvih hriscanskih grobnica).

 

 

USTROJSTVO

 

GRB SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE

 

Poput svih institucija sa dubokim korenima i časnom prošlošću, i Srpska pravoslavna crkva ima svoj grb u koji su utkani simboli koji označavaju najtrajnije duhovne vrednosti srpskog naroda. Rečima opisan, grb Srpske pravoslavne crkve ovako izgleda : Na patrijaraškom plaštu porfirne boje, ukrašenom dvostrukim krstom s desne i arhijerejskim žezlom s leve strane, u sredini štit sa zlatnom arhijerejskom krunom nad njim; na plavoj gornjoj polovini štita s desne strane kula svetog Save u Hilandaru, s leve crkva manastira Pećke patrijaršije, obe bele boje; na beloj donjoj polovini u sredini zlatan krst sa četiri jednaka kraka i po jednim zlatnim ognjilom u svakom uglu kraka.(Ustav SPC član 3).

Srpska pravoslavna crkva jeste zajednica ljudi koji su među sobom sjedinjeni jednom verom u Gospoda Isusa Hrista, jednim učenjem, jednom zakonskom jerarhijom i jednim svetim tajnama. Po prirodi svojoj Crkva je u isto vreme i vidljiva i nevidljiva, i božanska i čovečanska. Ona je vidljiva jer je njen osnivač - ovaploćeni Bog koji je kao vidljiv živeo među ljudima; jer blagodat spasenja daje ljudima kroz vidljiva sredstva; jer javno ispoveda veru Hristovu; jer ima vidljivu apostolsku jerarhiju; jer ima vidljive ljude za svoje članove; jer živi u vidljivom svetu. Ali ona je i nevidljiva, jer je nevidljiva njena glava - Hristos; jer je nevidljiva njena duša - Sveti Duh; jer je nevidljiva blagodat spasenja; jer su nevidljivi njeni preminuli članovi. Crkva je sveta i jedna, i u isto vreme i na nebu i na zemlji, jer joj je jedna glava Gospod Isus, jer u njoj stalno boravi Duh Sveti. Crkva je apostolska, zato što su je raširili i utvrdili Apostoli i što neprekidno i neizmenljivo čuva učenje i predanje svetih Apostola. Spasitelj je ustanovio jerarhiju i predao joj bogočovečansku vlast: da sveštenodejstvuje, uči i upravlja. Jerarhija produžava delo Spasitelja i svetih Apostola koje je sam Hristos izabrao i dao im pravo i vlast da propovedaju Evanđelje, sveštenodejstvuju i upravljaju. Obećanjem da će biti s njima " u sve dane do svršetka veka" (Mt.28,20), Spasitelj je time objavio da će se služba Apostola produžiti i posle njih, putem episkopskog nasleđa ili prijemstva, sve do svršetka sveta. Crkvom nevidljivo upravlja sam Spasitelj, kao glava Crkve, i Duh Sveti. Apostoli nisu glava Crkve, već sluge Hristove i služitelji Crkve. Crkvom Hristovom na zemlji vidljivo upravlja crkvena jerarhija, tj. episkopi sa sveštenicima i episkopski sabori. Najveću i najvišu vlast u Crkvi predstavljaju Vaseljenski Sabori. Odluke Vaseljenskih Sabora su obavezne za sve hrišćane svih vremena. U upravljanju pomesnim Crkvama episkopi tih Crkava imaju se u svemu držati učenja i pravila Svetih Apostola, odredaba Sv. Vaseljenskih Sabora i propisa Svetih Otaca. Nikakav papa ne postoji kao glava Crkve,jer je jedina glava Crkve i na nebu i na zemlji Bogočovek Isus Hristos.

Ustrojstvo ili uređenje Srpske pravoslavne crkve je crkveno jerarhijsko i crkvenosamoupravno. Crkvena vlast je duhovna, crkveno disciplinska i crkvenosudska, a po kakonima i uređenju Srpske pravoslavne crkve, pripada samo jerarhiji. Tu vlast jerarhija vrši preko svojih predstavnika i organa. Episkopska vlast u zajednici sa sveštenstvom i narodom preko svojih predstavnika i organa, uređuje i upravlja poslovima imovinskim, zadužbinskim (zakladnim), fondovskim, kao i drugim poslovima koji se Ustavom predviđaju.

U Srpskoj pravoslavnoj crkvi postoje sledeće crkvenojerarhijske i samoupravne vlasti, tela i organi: Patrijarh, Sveti arhijerejski sabor i Sveti arhijerejski sinod, Veliki crkveni sud, Patrijaršijski savet, Patrijaršijski upravni odbor; Eparhijski Arhijerej, Eparhijski crkveni sud, Eparhijski savet, Eparhijski upravni odbor; Arhijerejski namesnik; Paroh; Crkvenoopštinski savet i Crkvenoopštinski upravni odbor, i Nastojatelj i manastirsko bratstvo.

Srpska pravoslavna crkva je episkopalna; njena glavna administrativna podela je na eparhije, kako u crkvenojerarhijskom tako i u crkvenosamoupravnom pogledu.

Na čelu Srpske pravoslavne crkve je Patrijarh srpski, kao njen vrhovni poglavar, i prvi među jednakima. Njegova titula je Arhiepiskop pećki, Mitropolit beogradsko-karlovački i Patrijarh srpski ; Bira se između srpskih aktivnih arhijereja, koji upravljaju eparhijama najmanje 5 godina, najdalje u roku za tri meseca od dana kada se patrijaršijski presto uprazni, Sveti arhijerejski sabor, na zasedanju proširenom aktivnim i vikarnim episkopima. Svečano ustoličenje novoizabranog patrijarha biva na arhijerejskoj liturgiji, sutradan po izboru. Kao vrhovni poglavar Srpske pravoslavne crkve, pored prava i dužnosti eparhijskog arhijereja u arhiepiskopiji Beogradsko-karlovačkoj i pored prava koja mu daju kanoni i crkveni propisi - Patrijarh ima posebna prava časti, sveštenodejstva, reprezentacije i administracije.

 

 

Šta je vera?

 

Vera je tvrdo čekanje onoga čemu se nadamo, i dokazivanje onoga što ne vidimo ali osećamo.

Verujem, jer postoji Bog, i postojim ja i svet oko mene, Verujem jer sam živi deo jednog čudesnog sveta koji je izronio iz Večnosti, unesen u beskraj i kreće se ka Večnosti.

Verujem, jer imam živu razumnu dušu, čija se suština ne može svesti ni objasniti ničim od svega sto postoji u vidljivom svijetu.

Misao je brža od svetlosti, šira od Vasione, prodornija od munje.

A duša i misao dar su coveku od Boga.

 

Verujem, jer svet je prožet večnim Moralnim Zakonom Božijim, zakonom sklada, proporcija i reda.

Taj zakon je: U Vasioni poredak, u prirodi sklad a u svakom čoveku urođeni Zakon Dobra.

 

Verujem, jer u ovom svetu sve ima svoj početak. Nauka broji godine Suncu, Zemlji i Mesecu, Zvezdama i celoj Vasioni. Sve je znači počelo, sve ima svoj Prvi Dan, sve je stvoreno. A Tvorac svega je sam Bog, i može biti samo Bog a ne bilo kakav slučaj. Svet i čovek delo su Svesmisla i Sklada - Boga.

 

Verujem, jer je Spasitelj Gospod nas Isus Hristos došao u svet, čekan vekovima, predskazan Svetim Prorocima, pa je Njegovo rođenje od Duha Svetoga i Marije Deve, Njegova propovjed, Njegova golgotska smrt i Njegovo Vaskrsenje iz mrtvih, ispunjene obećanja i ostvarenje plana Božijeg zamisla o spasenju sveta i posustaloga čoveka.